ساخته "جولین اشنابل" کارگردان آمریکایی ( متولد ۲۶ اکتبر ۱۹۵۱ نیویورک ) بر اساس رمان واقعی از "ژان دومینیک باوبی" و فیلمنامه "رونالد هاروود" است. رمانی بر اساس داستان واقعی سکته مغزی "ژان دومینیک باوبی" ویرایشگر نشریه "Elle France" است که بر اثر این حادثه همه قسمت های بدن او به جز چشم چپش فلج کامل می شود. تقریبا تمامی طول فیلم به جریان انجام درمان های مختلف توان بخشی پزشکان و مددکاران مختلف بر روی "ژان دومینیک" می گذرد. مضاف بر اینکه روابط احساسی و عاطفی او با همسرو فرزندانش و البته یکی از مددکاران زن او نیز به موازات تمرینات گفتاردرمانی و فیزیوتراپی او نشان داده می شود. مجرای ارتباطی "ژان دومینیک" با دنیای خارج و اطرافیانش تنها چشم چپ او است که به شیوه دردناک و عجیبی از درون صورت کج و کوله اش به فضای اطراف خیره شده است. نکته بسیار جذاب برای من انتخاب خانم "امانوئل سینر" همسر "رومن پولانسکی در نقش همسر "ژان دومینیک" است. چنین انتخابی من را به یاد فیلم "ماه تلخ" ۱۹۹۲ ساخته "رومن پولانسکی" دارد که در آن فیلم هم خانم "امانوئل سینر" از اواسط فیلم به بعد مسئولیت مراقبت از معشوق بی وفایش اسکار ( با بازی پیتر کویوت ) را هرچند با انگیزه ای دیگر به عهده می گیرد که به دلیل تصادف با اتومبیل و البته شیطنت های همین معشوقه اش "میمی" مجبور است مانند "ژان دومینیک" مابقی عمرش را روی صندلی چرخدار بگذراند! ... البته اشارات فیلم به همین یک مورد خلاصه نمی شود بلکه به عنوان مثال در بخش پایانی فیلم هنگامی که روایت داستان به گذشته بازگشت کرده و "ژان دومینیک" با اتومبیل اش در حال رفتن به سمت خانه خودشان است تا با کودکانش به تئاتر بروند به طور واضحی موسیقی متن فیلم "چهارصد ضربه" ( ۱۹۵۹ ) اثر جاودانی "فرانسوا تروفو" و همچنین "از نفس افتاده" ساخته "ژان لوک گدار" را به طور مکرر می شنویم که می تواند ادای دین فیلمساز به فیلم های یاد شده فوق از سینمای "موج نو" فرانسه باشد. همچنین صحنه دوخته شدن چشم "ژان دومینیک" در ابتدای فیلم که از دید او مشاهده می شود احتمالا اشاره به صحنه بریدن چشم در فیلم "سگ اندلسی" ۱۹۲۸ ساخته فیلمساز فقید "لوئیس بونوئل" دارد !... سبک بصری فیلم در نشان دادن رویاها و دنیای درونی "ژان دومینیک" و همراهی آن با قطعات مختلف موسیقی در خلق فضایی زیبا و رقت انگیز از تصویر آرزوها و دنیاهای دور از دسترس شخصیت اصلی نقش مهمی ایفاء می کند. به طور کلی سبک بصری فیلم بیش از روایت ساده و معمولی آن دارای وجوه غیر متعارف بوده که بیشتر به دلیل ارائه تصویر "سوبژکتیو" و تا حد امکان نزدیک به نقطه نظر معلول و درمانده "ژان دومینیک" است. تصاویر ابتدایی فیلم از نقطه دید شخصیت اصلی که تازه به هوش آمده تصاویری به غایت نا متعارف و پر اعوجاج هستند که بیننده را بیش از هر چیز منتظر مشاهده فیلمی عجیب و غریب و حتی تخیلی می کند. درحالیکه داستان فیلم ماجرای نسبتا دردناک و البته امیدبخش از یک زندگی واقعی را روایت می کند.  فیلم "زنگ غواصی و پروانه" تاکنون کاندید دریافت جوایز متعددی از جمله اسکار و شوالیه در رشته های گوناگون بوده است. این فیلم در سال ۲۰۰۷ موفق به دریافت جوایز "بهترین کارگردانی" و "تکنیکال" از جشنواره " کن" می گردد.